Glazuur – Lisette Jonkman | Recensie

In de voorjaarsvakantie ging ik naar Oostenrijk. Ik zou een week lang gaan skiën en genieten van de sneeuw, fijne zon op mijn toet en heerlijk boeken lezen. Nu werd ik ziek en zat ik aan bed gekluisterd, maar wat was ik blij dat ik mijn E-book vol heb gegooid met fijne boeken. Eén van die boeken is Glazuur door Lisette Jonkman. Wat ik van haar boek vond en of ik het heb uitgelezen, lees je hier!

Glazuur1

Algemene indruk
Ik heb al verschillende boeken van Lisette Jonkman gelezen en elke keer gebeurt het mij weer dat ik huilend van het lachen het boek aan de kant moet leggen, omdat de letters door de tranen die over mijn wangen glijden troebel zijn geworden. Elke keer is het haar gelukt en dit gevoel van betrokken zijn, vind ik erg prettig bij het lezen van een boek. Je zo goed kunnen identificeren met de hoofdpersoon dat je er als het ware naast staat en het met lede ogen toeziet. Knap staaltje schrijverswerk. Toen ik mijn E-book wilde vullen met boeken vanuit de bibliotheek kwam ik het boek Glazuur tegen. Lisette haar naam pronkte op de voorkant en ze had mijn aandacht direct. Door mijn ervaringen met andere boeken van Lisette wist ik dat ik dit boek ook wilde lezen. En zo downloadde ik het bestand van de bieb naar mijn E-book. Een leuk vooruitzicht van mijn vakantie.

De vormgeving
Nu heb ik het boek op mijn E-book staan. En e-books zijn niet erg complimenteus naar de vormgeving van kaften. Geen fancy kleurtjes, fijn papier, de geur van de bladzijden en ook géén gevoel van een echt boek. Ik ben eerlijk. Ik lees liever een fysiek boek dan lezen via een E-book. Maar het meeslepen van vijf pillen in mijn handbagage was nog minder aantrekkelijk, dus koos ik voor deze optie. Het verhaal zou immers hetzelfde zijn.

Toch heb ik Glazuur al vaker in de boekhandel gezien en trok het ook toen al mijn aandacht. Een fijne witte kaft – clean – en hier en de gekleurde letters. Voor mijn ogen zeer aantrekkelijk. Zonder al te veel poespas.

Glazuur2De inhoud
Het verhaal gaat over een jonge vrouw, Sophie genaamd. Sophie is een lieve sociale meid die zichzelf net even te vaak wegcijfert naar de achtergrond. Zo heeft haar ex-beste vriendin haar gewilde baan voor haar neus weggekaapt op een niet zo charmante manier. Wordt ze dagelijks van hot naar her gecommandeerd door deze lieftallige ex-heks en is madam ook nog eens samen met de droomvent van Sophie. Sophie leidt een, volgens haarzelf, niet noemenswaardig bestaan in een klein flatje met middelmatige meubels en een beschamende garderobe die ze elke zondag eens wast. Of niet. Het is maar net wat er op die dag gebeurt. Sophie haar leven hangt van toevalligheden aan elkaar en hoe meer het verhaal vordert merkt ook Sophie dat ze niet aan het roer van haar leven staat. En daar moet verandering in komen.

Het verhaal heeft een hilarische opbouw en ondanks dat Sophie zich zo stuntelend door haar leven manoeuvreert dat de plaatsvervangende schaamte op je kaken staat, merk je als lezer dat je ook ontzettend gaat meeleven. Meerdere keren heb ik mezelf betrapt op het roepen van aanmoedigingen richting de bladzijden en koos ik meerdere keren de kant van Sophie. Of dit nou kwam door de koorts of dat Lisette je echt weet mee te slepen in de malaise van Sophie, daar ben ik nog niet over uit. Feit is wel dat ik het helemaal voor me zag. Uiteindelijk rond Lisette het verhaal prachtig af en krijgt elk verhaallijn een staartje.

Aanrader?
De lijnen zijn goed uitgewerkt en ik heb het verhaal met een voldaan gevoel opzij gelegd toen het uit was. Niet lang hierna heb ik Verkikkerd op mijn E-book gezet. Glazuur smaakte naar meer. Ik raad het boek zeker aan wanneer je van chicklits houdt. Het is een fijn boek wat makkelijk wegleest en waar je een goed gevoel aan overhoudt. Lisette schrijft met humor en weet veel herkenbare momenten in het verhaal te weven, waardoor je constant verbondenheid voelt met het boek.

 

Grappig feitje; nadat ik het boek heb uitgelezen, kwam ik erachter dat ik het boek al een keer had gelezen. Zo leuk vond ik het dus ;-)! Ik lees niet gauw boeken voor de tweede keer!


Titel: 
Glazuur
Schrijver: Lisette Jonkman

ISBN: 9789021806419
Uitgeverij: Sijthof
Aantal pagina’s: 272
Prijs:
€19,99 via bol.com

Q: Heb jij Glazuur gelezen? Wat vond jij ervan?

2 thoughts on “Glazuur – Lisette Jonkman | Recensie

  1. Haha! Dat heb ik zo vaak! Op het eind denk ik dan pas… had ik dit niet al een keer gelezen!? Ik heb het boek niet gelezen, want niet helemaal mijn smaak. Ik lees vaak Engelstalige boeken. Ik ben nu All the strars we can not see aan het lezen (nog steeds). Dat vind ik prachtig!

    1. Dat kan natuurlijk! Begrijp ik ook wel. Ik houd van lichte, luchtige verhalen. Zodra het iets te zwaar word, haak ik af. Ik ben zelf al chaotisch genoeg en heb juist de afleiding van een verhaal waar het allemaal rozegeur en maneschijn is nodig :P. Maar ik heb even gegoogeld naar de titel van het boek wat je noemt. Het spreekt me aan! Ik houd van boeken die over de WOII gaan of in die tijd afspelen. Het grijpt me, waardoor ik het boek niet los kan laten. Ik zet hem toch maar op mijn to-read lijstje! Thanks voor de tip chick!

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *